Benim babam, biz çocukken pek söylemezdi sevdiğini. ‘’ Önemli olan içinden ne düşündüğün’’ derdi.
‘’Keşke beyin okuma gücüm olsa’’ diye düşünürdüm bazen. Duymak isterdim belli ki.
‘’Kara kızım benim’’ dedi mi, değmeyin keyfime. Çünkü bu, ‘’ ben seni çok seviyorum’’ demekti.
Hele de ‘’ Babalar kızlarını çok severler, deden de kız torunlarını ayrı bir severdi’’ dediyse…
Ateşim varsa göz bebekleri titrerdi. ‘’ Nazarım mı değdi ne, dün severek bakmıştım’’ derdi.
Elini alnıma koyar, ateşime bakar, belki de yaşaran gözlerini görmeyeyim diye arkasını döner giderdi.
Yere yatar, ayaklarını kaldırır ben de ayaklarına karnımı koyardım. Hooop havadayım. Kollarımı açardım kuş gibi. Bakalım ne kadar durabileceğim. Ne de olsa güvendeyim. Düşersem ‘’babam’’ tutar beni.
Pazarda sevdiğim meyveler çıkar çıkmaz alır, önce bana yedirirdi.
Sevdiğim balığı bilir, kafasını da bana verirdi.
Keyiflenince o harmandalı oynar, ben de şarkısını söylerdim.
‘’Harmandalı efem geliyooorrrr ‘’
Aradan yıllar geçti. Ben büyüdüm, anne oldum. Babam yaş aldı, dede oldu. Çocuklarım onun kucağından inmedikçe ben daha bir mutlu oldum.
Bana yetmez oldu ‘’ içinden sevmeler’’
Yılların sevgi sözcükleri, çağladı sel oldu dudaklarımda, acısını çıkarmak ister gibi. Her dakika, her saniye söylesem…
‘’Babammmm’’
Gördüm ki, babama da yetmez olmuş söylenmeyen sevda türküleri.
‘’Babanı seviyor musun kara kızım? ‘’
‘’Seni sevmeyen ölsün aslan babammmm’’
‘’Yok yok kimse ölmesin, sevmeyen de yaşasın’’
Artık sık sık gidip sebepsiz yere sarılıveriyorum boynuna. Öpüyorum kırışmış yanaklarından gönlümce.
‘’İçimden geldi ne yapayım’’ diyorum.
O da itiraz edemiyor.
Coşunca Harmandalı oynamıyor şimdi, ‘’çak’’ diyoruz, ellerimizi kocaman açıp.
Belki de o söylemeli artık türküyü, ben oynamalıyım dizlerimi yere çöküp.
‘’Harmandalı efem geliyoooor’’
Sayısız yazı okudunuz bugüne dek, babalar ve kızları üzerine. Ve onların hiç bitmeyecek sonsuz aşkları. Muhtemelen içiniz titreyerek, özleyerek.
Şu anda, babanız yanınızda ise, koşun boynuna sarılın ve ertelemeyin sakın sevgi sözcüklerinizi. Uzaktaysa telefon açın, gözlerinizi göremese de sesinizde hissetsin duygularınızı. Hayatta değilse, bir dua gönderin yüreğinizin en derinlerinden.
Kim ne derse desin, biz kızlar biliriz ki; her zaman babalarımızın en kıymetlisi, prensesi, göz bebeği.
Onlarsa, hayatımızın direği, yaslanacak dağımız, ağlayacak omzumuz, türkümüz, şiirimiz…
Evet…
Her kız çocuğu babasına aşık…
Her baba kızını bir başka sever…
Her anne bu sonsuz sevgiye saygı duyar…
Tüm kızlardan tüm babalara sevgilerle…
